Njóttu Silence.

Ég var að vonast til að klára þessa færslu fyrir nokkrum vikum síðan og fyrir brottför okkar frá Milano, en því miður, þetta aldrei gerst. Nú, einn mánuð í London, Milan er opinberlega yfir og við erum að venjast nýju götum okkar og nýjum sjónarmiðum, en mér finnst samt eins og við erum hér í fríi. Það er ekkert fyrir mig að kvarta London, annað en sú staðreynd að ég sakna bara Milan. Það er látlaus og einföld. Having húsið pakkað upp í Mílanó, allt sem var eftir fyrir mig að gera var að þrífa íbúð frá toppi til botn áður leigusali mætti ​​og tók lykla mína í burtu. Jafnvel þá sem ég kjarr og söng smá þvingaður raust mína út, ég var í afneitun eins og alvarlega-sköllóttur maður íþrótta skimpy ponytail til þess að við vorum að flytja. Var þetta virkilega að gerast? Ég eyddi síðustu tveimur mína daga hlaupandi á síðustu stundu erindi, og sagði meira á síðustu mínútu goodbyes til kunnugleg andlit, og heimsótti uppáhalds stöðum mínum fyrir síðustu stundu eftirlátssemina af Koffínlaust kaffi og brioche allt á meðan strjúka þá fjári tárin sem sloppið augunum á síðustu stundu og leyft alvöru tilfinningar mínar verða fyrir áhrifum, jafnvel þó að ég reyndi í örvæntingu að fela þá eins og hlaupari-upp í Miss Universe. Þeir endanlegar dagar liðu svo hratt og jafnvel með öllum mínum bestu fyrirætlanir, sem ég fékk aldrei tækifæri til að segja farewells mitt til alla og tilfinningalega, mun það taka enn lengri tíma að gera það.

Little Miss Þrjóskur sýndu streitu með okkur fara sem daginn nálgaðist, en hún gerði stjörnu. Bekkjarfélagar hennar og kennarar gerðu stórkostlegum starf fagna henni á síðasta degi hennar, þannig tilfinning hennar allt hlýja og loðinn. Jafnvel nú, talar hún enn af öllum vinum hennar yfir Channel og þess efsta degi. The Albino Hulk hefur ákveðið stundir líða blátt, en þá étur hann bara eitthvað og hann er fínn allt aftur. En báðir kiddos breytum svo vel og eru að njóta nýja fræðileg afdrep þeirra.

Lumbergh er á himnum. Hann fær nú að taka uppáhalds appendage-viðhengi hans á löngum lest ríður því hér í London þeir vita hvernig á að gera kaffi á ferðinni. Frá sagði bolla, savors hann hvert sopa allt á meðan að horfa á bíómynd á iPad. Hann situr í ró og er skemmtikraftur fyrir alla commute hans til að vinna. Svo þegar hann fær að vinna hann setur á frábær kápu hans og leitar að kolvetni sem hann elskar einfaldlega að gera. Þá, á leiðinni heim, horfir hann meira á bíó eða les og hamingjusamlega sighs þegar hann togar í lestarstöðinni hér í bænum. Lumbergh get heiðarlega sagt "Elskan, ég er heima!" í þessari borg og fyrir hann, ég er himinlifandi.

Fyrir mig, ég elska London eins og ég elska franskir ​​rennilásar og fyrir að skrá, gerast ég að finna Velcro að vera besta uppfinning alltaf þegar það kemur að því að börnin. London mun aldrei ól mig og ef það virkar, þá verður það spegilmynd á mig og ekki á þessari borg því það gefur til kynna að ég er sljór og hafa ekkert áhugavert að stuðla að samtali, (og fyrir mig, keyra út af orðum væri ghastly !!!). Það er svo margt menning hér og það eru ofgnótt af hlutum til að gera á hverjum klukkutíma á hverjum degi, að stundum finnst yfir whelming því þú getur ekki hugsanlega séð það allt. Plus, London hefur rjóma og svo af krafti fjárfest í teygju-mitti buxur, mun ég borða scones með rjóma og sultu og ég mun drekka Earl grár te og ég mun elska hann. Ef þú sérð mig sitja á efstu hæð John Lewis í Sloane Square , eða annars staðar, í raun, borða scone og lesa bók, ekki vera feimin og koma segja hæ. Ég mun ekki bjóða upp á að deila scone minn, en ég mun bjóða upp á sæti. (Fá eigin scone þína, tíkur! Ég sver að ég er vingjarnlegur, ég bara eins og þeim scones. Sönn saga).

Svo, að vera sagt, Milan er gert. Opinberlega gert. Nágrannar neðan okkur að elska þögnina sem brottför okkar færir og þar með tittle af þessari færslu, frá Depeche Mode . The hugsun af íbúð okkar sitja tóm og myrkur gerir mig svo sorglegt þótt nágrannarnir verða gleði hoppa upp og niður eins og ítalska körlum á tónleikum sem getur ekki séð athöfn yfir mannfjöldi fyrir framan sig. (I stríða auðvitað, og hafa ekki hugmynd um hvar þessi hljómtæki gerð kemur frá því í öllum okkar tíma þar sem ég vissi ekki alveg ná upp að ítalska menn eiga að vera styttri en meðaltalið). Silly staðalímyndir. A borg ég aldrei hugsað væri heim til mín hefur stiklar inn í hólf hjarta mínu og settust þar að. Milan fært reynslu ég áttaði fyrir löngu síðan ég þurfti og einnig nú gæti aldrei lifað án. Það er ekkert eftir fyrir mig að segja en, þakka þér, Milan.

Með þessum kafla er lokað, þá þýðir það einnig að þetta blogg hefur náð enda línunnar. Ég bjóst aldrei við að fá mína 'venjulegur' lesendur bókstaflega allan heim og þetta ég curtsy fyrir yður öllum vegna þess að þú gerir mig snúa rauður í flattering orðum um ræðu. Ég mun vera að skrásetja líf í London (þar sem ég á að finna ítalska fólk til að vera vinir með) og þú getur lesið um ævintýri okkar hér . Þessi síða hefur enn einhverjar upplýsingar sem þurfa að vera ironed út, en því miður, getur þú haldið áfram að fylgja okkur þar í framhaldi okkar til Ítalíu.

Og svo, með það, allt sem ég get sagt er, af reynslu, það er satt, svo mjög satt, að "þegar tunglið hits augað eins og stór pizza baka ... amore .that er ......... ..og þegar þú gengur í draumur
en þú veist, þú ert ekki að dreyma ... Amore ..that er 'of. Arrivederci Milano og arrivederci til bestu 4,25 ár, alltaf.

Þakka þér, Milan. Fyrir allt.

Þakka þér, Milan. Fyrir allt.

Hætta, beint framundan.

Hætta, beint framundan.

Share:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
Tagged , , , , , , , Sent í prepping fyrir virkjun , Travel | Tagged , , , , , , ,
1 Comment