Njóttu Silence.

Ég var að vonast til að klára þessa færslu fyrir nokkrum vikum síðan og fyrir brottför okkar frá Milano, en því miður, þetta aldrei gerst. Nú, einn mánuð í London, Milan er opinberlega lokið og við erum að aðlagast nýjum götum okkar og nýjum skoðunum, en ég finn samt eins og við erum hér í fríi. Það er ekkert fyrir mig að kvarta London, annað en sú staðreynd að ég sakna bara Milan. Það er látlaus og einföld. Having húsið pakkað upp í Mílanó, allt sem var eftir fyrir mig að gera var að þrífa íbúð frá toppi til botn áður en leigusali kom og tók lyklana mína í burtu. Jafnvel þá sem ég miðaðan og söng smá þvingaður raust mína, ég var í afneitun eins alvarlega-sköllóttur maður íþrótta skimpy ponytail til þess að við vorum að flytja. Var þetta virkilega að gerast? Ég eyddi síðustu tveimur mína daga hlaupandi á síðustu stundu erindi, og sagði meira á síðustu mínútu kvatt til kunnugleg andlit, og heimsótti uppáhalds vettvangi mínar fyrir síðustu mínútu eftirlátssemina Koffínlaust kaffi og brioche allt á meðan strjúka þá fjári tár sem slapp augunum á síðustu mínútu og leyft alvöru tilfinningar mínar verða fyrir áhrifum, jafnvel þó að ég reyndi í örvæntingu að fela þá eins og hlaupari-upp í Miss Universe. Þeir endanlegar dagar liðu svo hratt og jafnvel með öllum mínum bestu fyrirætlanir, sem ég fékk aldrei tækifæri til að segja farewells mínar alla og tilfinningalega, mun það taka enn lengri tíma að gera það.

Little Miss Þrjóskur sýndu streitu með okkur fara eins daginn nálgaðist, en hún gerði stjörnu. Bekkjarfélagar hennar og einn gerði stórkostlegum starf fagna henni á síðasta degi hennar, þannig tilfinning hennar allt hlýja og loðinn. Jafnvel nú, talar hún enn af öllum vinum hennar yfir Channel og þess efsta degi. The Albino Hulk hefur ákveðið augnablik tilfinning blár, en þá étur hann bara eitthvað og hann er fínn allt aftur. En báðir Kiddos breytum svo vel og eru að njóta nýja fræðileg afdrep þeirra.

Lumbergh er á himnum. Hann fær nú að taka uppáhalds viðauki-viðhengi hans á löngum lest ríður því hér í London og þeir vita hvernig á að gera kaffi á ferðinni. Frá sagði bolla, savors hann hvert sopa allt á meðan að horfa á bíómynd á iPad. Hann situr í ró og er skemmtikraftur allt commute hans til að vinna. Svo þegar hann fær að vinna hann setur á frábær kápu hans og leitar að kolvetni sem hann elskar einfaldlega að gera. Þá, á leiðinni heim, horfir hann meira á kvikmyndir eða les og hamingjusamlega sighs þegar hann togar í lestarstöðinni hér í bænum. Lumbergh get heiðarlega sagt "Honey, ég er heima! í þessari borg og fyrir hann, ég er himinlifandi.

Fyrir mig, ég elska London eins og ég elska riflásinn og til að skrá, gerast ég að finna franskir ​​rennilásar til að vera besta uppfinning alltaf þegar það kemur að því að börnin. London mun aldrei ól mig og ef það virkar, þá verður spegilmynd á mig og ekki á þessa borg vegna þess að það felur í sér að ég er sljór og hafa ekkert áhugavert að stuðla að samtali, (og fyrir mig, keyra út af orðum væri ghastly !!!). Það er svo mikið menning hér og það eru ofgnótt af hlutum til að gera á hverja klukkustund á hverjum degi, að stundum finnst yfir whelming því þú getur ekki hugsanlega séð það allt. Plus, London hefur rjóma og svo af krafti fjárfest í teygju-mitti buxur, ég borða scones með rjóma og sultu og ég mun drekka jarl grár te og ég mun elska hann. Ef þú sérð mig sitja á efstu hæð í John Lewis í Sloane Square, eða annars staðar, í raun, borða scone og lesa bók, ekki vera feimin og koma segja hæ. Ég mun ekki bjóða til að deila scone mína, en ég mun bjóða upp á sæti. (Fá eigin scone þína, tíkur! Ég sver ég er vingjarnlegur, I eins og þær scones. Sönn saga).

Svo, því að segja, Milan er gert. Opinberlega gert. Nágrannar neðan okkur að elska þögnina sem brottför okkar færir og þar með tittle af this innganga, frá Depeche Mode. The hugsun af íbúð okkar sitja tóm og myrkur gerir mig svo sorglegt jafnvel ef nágrannar verða glaður hoppa upp og niður eins og ítalska karla á tónleikum sem getur ekki séð athöfn yfir mannfjöldi fyrir framan þá. (I stríða auðvitað, og hef ekki hugmynd um hvar þetta hljómtæki gerð kemur frá því í öllum okkar tíma þar sem ég vissi í raun ekki tekið upp að ítalska menn eiga að vera styttri en meðaltalið). Silly staðalímyndir. A borg ég aldrei hugsað væri til mín hefur stiklar í hólf hjarta mínu og settust þar að. Milan fært reynslu sem ég áttaði fyrir löngu síðan ég þurfti og einnig nú gæti aldrei lifað án. Það er ekkert eftir fyrir mig að segja en, þakka þér, Milan.

Með þessum kafla er lokað, þá þýðir það líka að þetta blogg hefur náð í lok línu. Ég bjóst aldrei við að fá mína "venjulegur 'lesendur frá bókstaflega öllum heimshornum og til þess er ég curtsy fyrir yður öllum vegna þess að þú gerir mig snúa rauður í flattering orð þín um að skrifa mína. Ég mun vera að skrásetja líf í London (þar sem ég vil finna ítalska fólk til að vera vinir með) og þú getur lesið um ævintýri okkar hér. Þessi síða hefur enn einhverjar upplýsingar sem þurfa að vera ironed út, en því miður, getur þú haldið áfram að fylgja okkur þar í framhaldi okkar til Ítalíu.

Og svo, með það, allt sem ég get sagt er, af reynslu, það er satt, svo mjög satt, að "þegar tunglið hits augað eins og stór pizza baka ... Amore .Það er ......... ..og þegar þú gengur í draumur
en þú veist, þú ert ekki að dreyma ... Amore ..that er 'líka. Arrivederci Milano og arrivederci við bestu 4,25 ár, alltaf.

Þakka þér, Milan. Fyrir allt.

Þakka þér, Milan. Fyrir allt.

Hætta, beint áfram.

Hætta, beint áfram.

Deila:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
Tagged , , , , , , , Sent í prepping fyrir virkjun, Travel | Tagged
1 Comment