Tangkilikin ang katahimikan.

Ako ay umaasa upang tapusin ang post na ito ng ilang linggo nakaraan at bago ang aming pag-alis mula sa Milano, ngunit sayang, ito ay hindi kailanman nangyari. Ngayon, isang buwan sa London, Milan ay opisyal na mahigit sa at kami ay pag-aayos sa aming bagong mga kalye at mga bagong tanawin, gayon pa man pa rin nararamdaman ko tulad ng hindi namin dito sa bakasyon. Walang anuman para sa akin upang magreklamo tungkol sa London, bukod sa ang katunayan na ang lamang makaligtaan ako ng Milan. Ito ay plain at simple. Ang pagkakaroon ng mga naka-pack up sa Milan bahay, lahat na natitira para sa akin upang gawin ay upang linisin ang flat mula sa itaas hanggang sa ibaba bago nagpakita up ang may-ari ng lupa at kinuha ang aking mga susi layo. Kahit pagkatapos ay bilang scrubbed ko at kumanta aking maliit na pilit boses out, ako ay sa pagtanggi tulad ng isang tao na sineseryoso-balding Sporting isang makipot nakapusod ng katotohanan na tayo ay gumagalaw. Ito talagang nangyayari ay? Ginugol ko ang aking huling ilang mga araw tumatakbo ang huling-minutong errands, at sinabi sa higit pang huling-minutong goodbyes sa pamilyar na mga mukha, at binisita ang aking mga paboritong lugar para sa isang huling-minutong utang na loob ng decaf cappuccino at brioche lahat habang wiping mga nagsulsi luha na nakatakas ang aking mga mata sa huling minuto at pinapayagan ang aking totoong emosyon malantad kahit ako desperately sinubukan upang itago ang mga ito tulad ng isang runner-up sa Miss Universe. Sa mga huling araw nagpunta sa pamamagitan ng kaya mabilis at kahit na sa lahat ng aking mga pinakamahusay na intensyon, hindi kailanman Nakatanggap ako ng pagkakataon upang sabihin ng aking farewells sa lahat ng tao at damdamin, tatagal ito kahit na gawin ito.

Nagpakita ang Little Miss matigas ang kalooban ilang ang stress sa amin umaalis bilang ng araw lumapit, ngunit ginawa niya stellar. Ang kanyang mga kaklase at mga guro ng ginawa ng isang kahanga-hanga trabaho ng magdiwang sa kanya sa kanyang mga huling araw, na iniiwan ang kanyang pakiramdam lahat ng mainit-init at malabo. Kahit ngayon, pa rin nagsasalita siya ng lahat ng kanyang mga kaibigan sa buong Channel at ng na huling araw. Ang anak-araw malaking bagay siguradong may sandali ng pakiramdam asul, ngunit pagkatapos ay kumakain siya lamang ng isang bagay at siya ay pinong uli. Ngunit, parehong kiddos ay pag-aayos sa gayon na rin at tinatangkilik ang kanilang bagong akademikong hangout.

Lumbergh ay nasa langit. Siya ay makakakuha ngayon gumawa ng kanyang paboritong appendage-attachment sa mahabang train ride dahil dito sa London alam nila kung paano gawin coffee on the go. Mula sinabi tasa, savors siya bawat tumikim lahat habang nanonood ng isang pelikula sa isang iPad. Siya nakapatong sa tahimik at naaaliw para sa kanyang buong magbawas upang gumana. Pagkatapos kapag nakakakuha siya upang gumana siya naglalagay sa kanyang super kapa at mga paghahanap para sa hydrocarbons na nagmamahal siya lang ang gagawin. Pagkatapos, sa paraan bahay, relo niya higit pa ng mga pelikula o bumabasa at sa kabutihang-palad sighs kapag siya pulls papunta sa istasyon ng tren dito sa bayan. Lumbergh Maaari totoo lang sabihin 'Honey, ako sa bahay!' sa ito lungsod at para sa kanya, Ako kaliga-ligaya.

Para sa akin, pag-ibig ko sa London tulad ng pag-ibig ko velcro at para sa rekord, mangyari kong makahanap velcro upang maging ang pinakamahusay na imbensyon kailanman pagdating sa mga bata. London ay hindi kailanman mayamot sa akin at kung ito ay gumagana, pagkatapos na magiging isang pagsasalamin sa akin at hindi sa mga ito lungsod dahil nagpapahiwatig ito Ako mapurol at walang kinalaman kagiliw-giliw na mag-ambag sa isang pag-uusap, (at para sa akin, nauubusan ng salita ay magiging mukhang patay!!!). May kaya magkano ang kultura dito at doon ay isang kalabisan ng mga bagay na maaaring gawin sa bawat oras ng araw-araw, na minsan ito nararamdaman sa paglipas ng whelming dahil hindi mo marahil ay maaaring makita ang lahat ng ito. Plus, London ay may kimpal cream at gawin sa pamamagitan ng kapangyarihan namuhunan sa nababanat-baywang pantalon, ako ay kumain ng scones sa cream at jam at ako ay uminom ng erl kulay-abo na mga tea at pag-ibig ko ito. Kung nakikita ninyo sa akin ang pag-upo sa itaas na palapag ng John Lewis sa Sloane Square , o saan pa man, talaga, pagkain isang scone at nagbabasa ng isang libro, huwag kang mahiya at may sabihin hi. Hindi ko ay mag-aalok upang ibahagi ang aking scone, ngunit ako ay nag-aalok ng isang upuan. (Kumuha ng iyong sariling scone, bitches! Sumusumpa ako ako friendly, ko lang tulad ng mga ito scones. True kuwento).

Kaya, na sinasabi, Milan ay tapos na. Opisyal na tapos na. Dapat mahalin ang mga kapitbahay sa ibaba sa amin ang katahimikan na madadala ng aming pag-alis at samakatuwid ay ibinigay ang kaunting-kaunti ng ang entry na ito, mula sa Depeche Mode . Ang pag-iisip ng aming flat-upo walang laman at madilim na gumagawa ako kaya malungkot kahit na dapat joyfully tumalon up at down na ang mga kapitbahay tulad ng italyano mga lalaki sa isang konsyerto na hindi maaaring makita ang kumilos sa ibabaw ng karamihan ng tao sa harap ng mga ito. (Mang-ulol ako siyempre, at walang ideya kung saan nanggagaling ito stereo-uri mula dahil sa lahat ng oras ang aming doon ko ay hindi talaga pick up na italyano mga lalaki ay dapat na mas maikli kaysa sa average). Silly stereotypes. Ang lungsod ay hindi kailanman kailanman ko naisip ay magiging tahanan sa akin ay crept sa kamara ng aking puso at nanirahan doon. Milan nagdala ng isang karanasan ako na maisasakatuparan ng isang mahabang oras nakaraan kailangan ko at din ngayon hindi kailanman maaaring mabubuhay kung wala. Walang anuman kaliwa para sa akin upang sabihin ngunit, salamat sa iyo, Milan.

Sa kabanata ini-sarado, nangangahulugan din ito sa blog na ito ay umabot na sa dulo ng linya. Hindi ko inaasahan upang makakuha ng aking 'regular' mga mambabasa mula sa literal lahat ng dako ng mundo at para ito tumungo ako bago mo lahat dahil ginawa mo sa akin maging pula sa iyong nakakabigay-puri salita tungkol sa aking pagsusulat. Ako pagdodokumento ng buhay sa London (kung saan Gusto kong makahanap italyano mga tao upang maging mga kaibigan na may) at maaari mong basahin ang tungkol sa aming mga pakikipagsapalaran dito . Ang site ay may pa rin ang ilang mga detalye na kailangan upang paplantsa out, ngunit sayang, maaari mong patuloy na sundan kami doon sa aming sumunod na pangyayari sa Italya.

At oo, may na, ang lahat ng maaari kong sabihin ay, mula sa karanasan, ito ay totoo, KAYA napaka totoo, na 'kapag ang buwan ay umabot sa iyong mga mata tulad ng isang malaking pie pizza .... na amore ........... at kapag ituturo sa iyo sa isang panaginip
ngunit alam mo na, hindi ka pangangarap ..... na amore 'masyadong. Arrivederci Milano at arrivederci sa pinakamahusay 4.25 taon, kailanman.

Salamat sa iyo, Milan. Para sa lahat ng bagay.

Salamat sa iyo, Milan. Para sa lahat ng bagay.

Lumabas, tuwid madaraanan.

Lumabas, tuwid madaraanan.

Ibahagi ang:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
Tagged , , , , , , , Nai-post sa Prepping para sa pagpapakilos , Travel | tag na , , , , , , ,
Mag-iwan ng komento