Tamasahin ang Tahimik.

Ako ay umaasa upang tapusin ang post na ito ng ilang linggo na ang nakakaraan at bago ang aming pag-alis mula sa Milano, pero sayang, ito ay hindi kailanman nangyari. Ngayon, sa isang buwan sa London, Milan ay opisyal na mahigit at kami ay nag-aayos sa aming bagong mga kalye at mga bagong pananaw, pa pa rin ako makaramdam kami dito sa vacation. May ay wala para sa akin upang magreklamo tungkol sa London, maliban sa ang katunayan na ang lamang miss ko Milan. Ito ay malinaw at simple. Ang pagkakaroon ng nakaimpake up sa Milan ang bahay, ang lahat na kaliwa para sa akin upang gawin ay upang linisin ang flat mula sa itaas hanggang sa ibaba bago nagpakita ang may-ari at kinuha ang aking mga susi sa malayo. Kahit pagkatapos ng scrubbed ko at umawit ang aking maliit na pilit voice out, ako ay sa pagtanggi parang taong seryoso-balding palakasan ng isang makipot na nakapusod sa ang katunayan na kami ay gumagalaw. Mga tunay na nangyayari Nito? Ginugol ang aking huling ilang mga araw sa pagtakbo huling-minutong errands, at sinabi pa huling-minutong goodbyes sa mga pamilyar na mga mukha, at binisita ang aking mga paboritong lugar para sa isang huling-minutong utang na loob ng decaf capuccino at brioche lahat habang pahiran mga darn luha na nakatakas ang aking mga mata sa huling minuto at pinahihintulutan ang aking tunay na damdamin ay napakita kahit ako desperately sinubukan upang itago ang mga ito tulad ng isang runner-up sa Miss Universe. Mga huling araw nagpunta sa pamamagitan ng kaya mabilis at kahit na sa lahat ng aking mga pinakamahusay na intensyon, hindi ko nakuha ng isang pagkakataon na sabihin ang aking farewells sa lahat ng tao at damdamin, ito ay tumagal ng mas mahaba upang gawin ito.

Nagpakita Little Miss matigas ang ulo ng ilang stress sa amin umaalis bilang ng araw lumapit, ngunit siya ay stellar. Ang kanyang mga kamag-aral at mga guro ay isang kahanga-hanga trabaho ng magdiwang ng kanyang sa kanyang huling araw, umalis ang kanyang pakiramdam sa lahat ng mainit-init at malabo. Kahit ngayon, hindi pa rin siya nagsasalita ng lahat ng kanyang mga kaibigan sa buong Channel at ng mga huling araw. Ang Albino malaking bagay ay may tiyak na mga sandali ng pakiramdam asul, ngunit pagkatapos siya ay kumakain ng isang bagay at siya ay pinong lahat muli. Ngunit, ang parehong kiddos ay nag-aayos nang maayos at ay enjoying kanilang bagong akademikong hangout.

Lumbergh nasa langit. Siya ay makakakuha ng ngayon upang kunin ang kanyang mga paboritong dagdag-attachment sa mahabang train rides dahil dito sa London alam nila kung paano gawin coffee on the go. Mula sinabi cup, savors niya ang bawat sip lahat habang nanonood ng isang pelikula sa isang iPad. Siya ay naupo sa tahimik at ay entertained para sa kanyang buong magbawas sa trabaho. At kapag siya ay makakakuha ng upang gumana inilalagay niya sa kanyang super imus at mga paghahanap para hydrocarbons na mahal niya lang gawin. Pagkatapos, sa paraan ng bahay, relo siya mas pelikula o nagbabasa at maligaya sighs kapag siya kinukuha sa estasyon ng tren dito sa bayan. Lumbergh maaaring matapat sabihin 'Honey, home ako!' sa lungsod na ito at para sa kanya, ako ay kalugud-lugod.

Para sa akin, pag-ibig ko sa London tulad ng pag-ibig ko velcro at para sa mga record, mangyayari kong hanapin velcro na ang pinakamahusay na imbensyon kailanman pagdating sa mga bata. London ay hindi na nanganak ako at kung ito ay, pagkatapos na ito ay isang pagmuni-muni sa akin at hindi sa lungsod na ito sapagkat ito ay nagpapahiwatig Ako mapurol at walang interesante sa mga kontribusyon sa isang pag-uusap, (at para sa akin, tumatakbo sa labas ng mga salita ay malagim !!!). May kaya magkano ang culture dito at doon ay isang kalabisan ng mga bagay na maaaring gawin sa bawat oras ng araw-araw, na sa mga oras na ito nararamdaman over whelming dahil hindi mo maaaring makita ang lahat ng ito. Plus, London ay may kimpal cream at iba sa pamamagitan ng kapangyarihan invested sa nababanat-baywang pantalon, kakain ako scones na may cream at jam at ako ay uminom earl grey tea at mahal ko ito. Kung nakikita mo sa akin na nakaupo sa itaas na palapag ng John Lewis sa Sloane Square , o kahit saan pa, ang tunay, pagkain ng isang scone at pagbabasa ng isang libro, huwag mahiya at sumama sabihin hi. Hindi ko ay nag-aalok upang ibahagi ang aking scone, ngunit ako ay nag-aalok ng isang upuan. (Kumuha ng iyong sariling scone, bitches! Sumusumpa ako friendly na ako, ako tulad ng mga ito scones. True story).

Kaya, na ang pagiging sinabi, Milan ay tapos na. Opisyal na tapos na. Dapat pag-ibig ang mga kapitbahay sa ibaba sa amin ang katahimikan na nagdudulot ng aming pag-alis at kaya ang kapiranggot ang entry na ito, mula sa Depeche Mode . Ang pag-iisip ng aming flat upo walang laman at madilim na gumagawa ako malungkot kaya kahit dapat masayang tumalon sa mga kapitbahay pataas at pababa tulad ng italian men sa isang konsiyerto na hindi maaaring makita ang pagkilos sa ibabaw ng karamihan ng tao sa harap ng mga ito. (Mang-ulol ako ng kurso, at magkaroon ng ideya kung saan nanggagaling ang stereo-type mula dahil sa lahat ng oras ang aming doon hindi ko talagang kunin na italian mga lalaki ay dapat na maging mas maikli kaysa sa average). Hangal stereotype. Ang isang lungsod hindi ko ba naisip ang magiging tahanan sa akin ay nakapasok sa silid ng aking puso at husay doon. Milan nagdala ng isang natanto ko ng isang mahabang oras sa nakaraan na kailangan ko at ngayon din ay hindi maaaring mabuhay nang walang karanasan. May ay wala sa kaliwa para sa akin upang sabihin ngunit, salamat sa iyo, Milan.

Sa kabanata na ito ay sarado, ito rin ay nangangahulugan ng blog na ito ay umabot na sa dulo ng linya. Hindi ko inaasahan upang makakuha ng aking 'regular' mambabasa mula sa literal sa buong mundo at para sa maikli ko bago mo ang lahat dahil gumawa ka sa akin i-red sa iyong puri salita tungkol sa aking pagsusulat. Ako ay dokumento ang buhay sa London (kung saan Gusto kong makahanap ng italian mga tao upang maging mga kaibigan na may) at maaari mong basahin ang tungkol sa aming pakikipagsapalaran dito . Ang site ay may pa rin ang ilang mga detalye na kailangan paplantsa out, ngunit sayang, maaari mong patuloy na sundin sa amin doon sa aming sumunod na pangyayari sa Italy.

At ito, kasama na, ang lahat ng maaari kong sabihin ay, mula sa karanasan, ito ay totoo, SO napaka-totoo, na 'kapag ang buwan ay umabot sa iyong mga mata tulad ng isang malaking pizza pie ... amore That ni ......... ..and kapag ikaw paglalakad sa isang panaginip
ngunit alam mo, hindi ka pangangarap masyadong ... amore ..that ni '. Arrivederci Milano at arrivederci sa abot 4.25 taon, kailanman.

Salamat sa iyo, Milan. Para sa lahat ng bagay.

Salamat sa iyo, Milan. Para sa lahat ng bagay.

Labas, tuwid mauna.

Labas, tuwid mauna.

Ibahagi ang:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
Tagged , , , , , , , Nai-post sa Prepping para sa pagpapakilos , Travel | tag , , , , , , ,
1 Comment